तो सकाळी उठला, रात्री उशिरा पर्यंत दारुपीत बसला होता. अंथरुणातच लोळत होता. त्याने तिला फ़ोन लावला ‘मला भेटायच आहे’ मी तुला हजारदा सांगितल तुझा माझा संबंध नाही, मी माझ्या नव-या बरोबर सुखी आहे तुला शरम नाही वाटत मला भेटायला यायला सांगायला? ‘यात शरम कसली त्यावेळी तर तु रडत होतीस की मी तुझ्या शिवाय जगु शकत नाही आणि आता काय झाल’ या गोष्टीला आता ७ वर्ष झाली आहेत आणि तु हे मला सांगतोयस अरे शलाका बरोबर लग्न करतांना तर तु मला म्हणाला होतास की मी आणि तु कधीच एकत्र जगु शकत नाही ‘मला वेड लागल होत, मी चुकलो होतो शलु तुसुध्दा मला समजुन नाही घेणार तर कॊण घेणार?’ ठिक आहे मी तुला भेटेन पण मला जास्त वेळ थांबता नाही येणार, मी यावेळी हॉटेल मध्ये नाही येणार आपण दुसरीकडे भेटु ? ‘प्लीज आपण हॉटेल मध्येच भेटु, तिथे एकांत असतो बसुन बोलता येत’ बोलता येत की?....... ‘हे सर्व आपण भेटुन बोलु जाऊदे तु ये तर’
ती आता दर शुक्रवारी त्याला त्याच हॉटेल मध्ये भेटते. दोघॆही ४ तासांसाठी जगाला, नात्यांना विसरुन एकरुप होतात. त्याला ते कधीच चुकीच वाटल नाही, ती सुरुवातीला नकारावर अडुन होती पण तो तिला नेहमीच आणाभाकांच्या आठवणींमध्ये नेऊन ठेवतो. तो आता बायकोशी व्यवस्थित बोलत नाही घरी फ़क्त झोपायला जातो आणि आथवण आली की तिला फ़ोन करतो. तिच्या नव-याला तिने धाकातच ठेवले आहे तो उगाचचे प्रश्न विचारत नाही, पण शेजा-यांना याच विषयावर चर्चा करतांना एकल्यानंतर तो घुम्यासारखा घर ते ऑफ़िस आणि ऑफ़िस ते घर एवढ्यातच त्याच आयुष्य संपते.
शाळेतली गणित अगदी बरोबर असतात. बे एके बे आणि बे दुणॆ चार!!
